سروش هشترود

 قرن'>قرن جدید،'>جدید، عادات قدیم و پرسشهایی که باید بر سر درِ قرن جدید آموزشی گنجاندحمزهعلی نصیری  ۱۴۰۱/۱/۱۵  // صدای معلم از ۲۶ اسفند ۱۴۰۰، تقریباً تمام ادارات دولتی و نیمه دولتی و مدارس و دانشگاههای کشور عملاً تعطیل شده و مجموع روزهای تعطیلات عید و پیشاعید متصل به هم، به ۱۷روز کامل رسیده است. این تعطیلات ۱۷ روزه، بعد از دو سال ترس و لرز کرونایی و محدودیتهای قرنطینهای، بسیار خوشحال کننده و امیدبخش و در عین حال، فرصت فراخ و دلچسبی برای دید و بازدید و مسافرت بود. با این حال، انگار همین تعطیلات طولانی برای بعضیها ناکافی بوده و بعد از سیزده فروردین نیز به محل کار و تحصیل برنگشتند و تعقیبات تعطیلات ۱۷ روزه را نیز به جای آوردند. مشاهدات و ملاحظات عینی و روایات دوست و آشنا در فضای حقیقی و نقل قول همگروهیها در فضای مجازی حاکی از آن است که روز چهاردهم فرودین تعداد قابل توجهی از افراد شاغل و فعال جامعه اعم از کارگر و کارمند و دانشجو و دانشآموز و استاد و معلم و حتی خودکارفرمایان مشاغل آزاد به محل کار و اشتغال خویش برنگشته و احیاناً در راه بازگشت بوده و شاید هنوز در آخرین مقصد سفر جا خوش کردهاند. البته این، عادتیست قدیمی و ریشهدار که بسیاری از شهروندان ما هم از آن طرف به استقبال تعطیلات عید میشتابند و هم از این طرف، چندین روز آن را دنبال میکنند!یکشنبه چهاردهم فروردین ۱۴۰۱ بنا به روایت یکی از مدیران مدارس از یکی از استانهای جنوب شرق کشور، ۵۰ درصد دانشآموزان آن مدرسه در کلاسهای درسی حضور پیدا نکردهاند. در همان روز مدرسهای که من مشغول خدمتم، تنها حدود ۴۶ درصد از دانشآموزان ۳ کلاس که با آنها درس داشتم، آمده بودند آن هم با چاشنی خستگی و خمودگی و خمیازه! با سروش هشترود...

سروش هشترود...

فاصله فیزیکی، معیاری مخدوش و مغفول در آموزش و پرورشحمزهعلی نصیری / صدای معلم ۱۴۰۰/۱/۲۸ فاصله فیزیکی، مفهومیست که با آمدن کووید۱۹، بیشتر بر سر زبانها افتاد و رابطهی آن با سرعت و وسعت سرایت بیماری مورد توجه قرار گرفت. طوریکه رعایت فاصلهی فیزیکی با رویکرد فاصلهگیری از دیگران به عنوان یکی از مهمترین راههای پیشگیری از ابتلاء به بیماری، وارد متن پروتوکلهای بهداشتی شد. تدابیری مثل قرنطینهی خانگی و شهری و استانی، تعطیلی مدارس و دانشگاهها و مساجد و تکایا و زیارتگاهها و ورزشگاهها و مراسم سنتی و مناسک مذهبی، دورکاری کارمندان ادارات و سازمانها، محدویتهای مسافرتی و... نیز به منظور عمل به همین بند از پروتوکلهای کرونایی و ایمنی از این بلا به اجرا درآمد. گروهبندی دانشآموزان کلاسهای پر جمعیت و تشکیل کلاسهای کم تراکم در ایام آموزش تلفیقی (حضوری-مجازی) نیز به منظور رعایت فاصلهی ایمن در فضای کوچک کلاسهای درسی انجام میگرفت. فاصلهی فیزیکی به مفهوم واقعی، تعیین کنندهی "تراکم" است. همان چیزی که مرزهای آن سالهاست در آموزش و پرورش ایران جابهجا شده و تعریف آن تحت تأثیر سیاستهای بودجهای ناعادلانه، توسط متولیان بدخواه یا کارنابلد، دستکاری و مخدوش شده است. انباشت ۳۵ الی ۴۰ دانشآموز در کلاسهای سی-سیوپنج متری موید این رخداد فاجعه گونه است. ناگفته پیداست که کیفیتِ کارکرد هر سیستم یا مجموعهای، علاوه بر کارآیی اعضاء و اجزاء آن، تابعی از چیدمان و تراکم اجزای تشکیل دهندهی آن نیز هست؛ چه آن مجموعه یا سیستم، طرح و نقش روی پارچه باشد، یا کلکسیونی از اشیای تزیینی در یک ویترین. چه سیستم حمل و نقل و مبلمان شهری و سیل خودروهای در حال تردد در کف خیابانها و ردیف ساختمان سروش هشترود...